Hieronder staan enkele e-mails van bezoekers die hun probleem openlijk met ons wilden delen. Daaronder staan de adviezen die onze redacteurs hebben gegeven. Normaal gesproken blijven alle e-mails anoniem en geheim. Als jij jouw verhaal wel wil delen, dan kun je dat aangeven in jouw e-mail. Wij zullen dan wel de namen in je verhaal veranderen in verband met privacy.
Wil jij ook advies? Anoniem en gratis? Stuur een e-mail met de omschrijving van jouw probleem naar:
Wil jij meepraten of discussieren over bepaalde problemen? Geef dan jouw mening op onze weblog en klik hier.
Vraag van Linda:
Hallo,
Ik loop al een tijd met een probleem rond en ik zou er toch graag wat advies over willen hebben.
Ik ben een 25-jarige meid en heb sinds 4 jaar een relatie (mijn vriend is 28). We wonen sinds kort samen en zijn stapelgek op elkaar.
Op het oog hebben we de perfecte relatie. We kunnen heel goed met elkaar praten, vullen elkaar prima aan en begrijpen elkaar.
Jammer genoeg hebben we één probleempje, ik heb al heel lang geen zin meer in seks.
In het begin was alles prima, het is ook niet zo dat ik er niet van kan genieten, maar heb er gewoon geen zin in. In het begin hadden we heel vaak seks en ik genoot er ook zeker van. Maar na een half jaar ongeveer werd het steeds minder. De zin was weg. Het hoeft van mij gewoon niet. Ik heb gewoon geen libido en mijn vriend heeft juist een heel hoog libido, als het aan hem zou liggen, zouden we misschien wel iedere dag seks hebben.
De laatste tijd is het hele onderwerp seks een taboe geworden, we praten er niet meer over. Want als we erover praten wordt het toch een 'ja maar jij' spelletje. Ik heb het gevoel in een vicieuze cirkel te zitten. Ik wil heel graag knuffelen enzo maar ben bang dat hij dan seks wil of denkt dat ik dat wil. Ik wil hem dan niet afwijzen, want dat wordt geheid ruzie. Hij wil mij niet knuffelen omdat hij bang is afgewezen te worden en eigenlijk wil ik dat ook niet meer omdat hij (voor mijn gevoel denk ik) toch altijd seks wil als hij komt knuffelen. Het wordt dan zo'n self-fulfilling prophecy, ik denk dat hij komt knuffelen omdat hij zin heeft waardoor ik bij voorbaat maar gewoon niet meer knuffel, waardoor hij eigenlijk alleen maar meer naar mij verlangt.
Als mijn vriend komt knuffelen, dan streelt hij mij maar zelfs dat trek ik niet. Mijn hartslag schiet omhoog en ik kan wel janken, echt zo vreemd! Ik wil dan weg, aslof ik claustrofobisch in een lift sta. De keren dat we wel seks hebben komt dat vooral doordat ik die drempel kwijt ben of me wat meer op m'n gemak of het dan maar gewoon toe laat, maar dat is natuurlijk ook echt niet de manier. Juist door die weerstand krijg ik ook lichamelijke klachten (pijn en branden na seks). Terwijl als ik dan eenmaal die drempel over ben, het heerlijk vind en ook echt niet kan begrijpen wat er nou zo erg aan is.
Seks is nu zo'n gigantisch issue geworden. Mijn vriend heeft er ook geen begrip meer voor, hij wordt iedere keer dat ik niet wil boos en draait zich om in bed, terwijl ik dan juist wil horen, dat het geen probleem is, en dat het allemaal wel goed komt. Maar dat kan hij niet (meer) en dat begrijp ik ook zo goed.
Dit hele gebeuren heeft ontzettend veel invloed op onze relatie, we knuffelen bijna niet meer en eigenlijk is er gewoon geen intimiteit meer binnen onze relatie, terwijl we dat allebei juist echt nodig hebben.
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet. Ik hoop dat ik hier wat advies over kan krijgen en wil het advies ook laten lezen aan mijn vriend zodat we er samen uit kunnen komen. Ik ben echt bang dat onze relatie er uiteindelijk aan kapot zal gaan.
Dank u wel!
Linda
Advies van Sarah
Beste Cindy,
Misschien is het zinvol voor jou om eens samen met een therapeut te onderzoeken wat er onder het clautrofobische gevoel zit, wat je beschrijft, als je vriend met je wil vrijen. Uiteindelijk is dat wel een grote reden waarom je geen zin in sex hebt, en dat is erg begrijpelijk als je je zo voelt. Als je beter snapt waar dat vandaan komt, kun je dat aan hem uitleggen en hoeft hij zich niet zo afgewezen te voelen. En misschien is het daarna ook mogelijk jezelf van dat gevoel te bevrijden. Het staat je nu immers zo in de weg.
Verder zitten jullie inderdaad in een vicieuze cirkel. Door middel van een niet verwijtende communicatie zouden jullie elkaar kunnen vertellen waar je behoefte aan hebt, zonder de ander te beschuldigen. Als jullie dan allebei rekening met elkaar kunnen houden, kan het vertrouwen weer groeien. Je schrijft dat jullie relatie verder heel goed is en dat jullie goed met elkaar kunnen praten. Maak daar gebruik van om het patroon te doorbreken. En help elkaar als een van jullie het weer even moeilijk vindt en in het oude patroon vervalt.
Als het toch moeilijk blijft, raad ik je toch aan om ook samen eens met iemand te gaan praten die jullie hierin kan begeleiden.
Ik wens jullie veel succes!
Hartelijke groet,
Sarah Hofman
Vraag van Carla:
Hallo,
Ik zal proberen zo beknopt mogelijk de situatie uit te leggen
Ik ben Carla, 31 jaar. Zes jaar getrouwd met Vincent (11 jaar samen). Samen hebben wij twee kinderen (6 en 7 jaar).
Ik ben enorm gelukkig met mijn gezin, hou erg veel van mijn man. Maar ben zo'n drie maanden geleden verliefd geworden op een andere man. Ik ben hier zelf erg van geschrokken, heb het niet aan zien komen en WIL dit ook niet. Maar ik kom er maar niet vanaf.
Het was een soort van liefde op het eerste gezicht, ik heb nog nooit zoiets meegemaakt.
Ik heb het mijn man verteld. Hij gaat er vrij relaxed mee om, maar het is natuurlijk niet erg leuk voor hem.
Ik wil wel benadrukken dat ik absoluut niet ben vreemdgegaan!
Ik heb verschillende adviezen opgevolgd (heb wat rondgeneusd op internet)....
Bijvoorbeeld: van het gevoel genieten en me niet te druk erom maken (helpt niet).
Er helemaal niet mee bezig zijn en er niet aan denken (werkt ook niet).
Als ik hem weer eens zie, wat niet zo vaak gebeurd, dan is het weer helemaal mis met me...
Ik las laatst iets wat me aan het denken heeft gezet: namelijk dat je blijkbaar iets mist in je huidige relatie wat je dan zoekt of denkt te vinden bij een ander. Maar hoe kan ik er nou achter komen wat dat dan is? Ik ben echt heel gek op mijn man, krijg nog vaak vlinders in mijn buik als ik hem zie. Er is volgens mij niks mis met onze relatie dus hoe kom ik er dan achter??
Ik kom er niet uit en ik merk dat ik steeds meer in mezelf keer. Ik denk er te veel over na en ben daardoor niet zo erg gezellig voor mijn omgeving!!! Ik weet niet zo goed wat ik nu verder moet doen.
Kunt u mij misschien advies geven? Heb ik deze situatie nou over mezelf afgeroepen?
Alvast bedankt voor uw tijd.
Met vriendelijke groeten,
Carla
Advies van Jos:
Beste Carla,
Dank voor het vertrouwen dat je in de redactie van relatie-problemen.nl stelt. Er is moed voor nodig om privéproblemen aan een onbekende voor te leggen. Op basis van de informatie die je in jouw mail geeft zal ik een advies formuleren. Zo’n advies kan echter nooit een consult of professionele hulp vervangen.
Eerst even een citaat van Carolien Roodvoets: Misschien zouden we kunnen leren gevoelens te verdragen, ervan te genieten, zonder dat we deze gevoelens direct om moeten zetten in allerlei gedragingen.... Het is ook goed om ons te realiseren dat elke verliefdheid vroeger of later overgaat. (Roodvoets, De Duivelsdriehoek)
Je geeft aan dat je al 11 jaar met Vincent samen bent en dat hij nog steeds de man van je leven is. Fantastisch toch! Geniet daar van.
Nu terug naar je vraag. Het is niet ongewoon dat je eens verliefd wordt wanneer je al langere tijd samen bent. Waarom ook niet?
Het is een illusie te denken dat een persoon op alle vlakken en terreinen van het leven de ware voor ons is. De kracht van een goede relatie zit hem juist in het accepteren en aanvaarden van het feit dat dat zo is en desondanks toch gelukkig blijven met die persoon. Dus van tijd tot tijd kom je iemand tegen die een onontgonnen gebied in jou raakt, en inderdaad geniet daarvan, maar doe er niets mee (zie boven).
Wil je persé weten hoe dit heeft kunnen gebeuren, onderzoek dan bij jezelf wat die andere man zo aantrekkelijk maakt. Wat hij in jou wakker maakt. Nogmaals, in geen enkele relatie hoe goed ook worden alle verlangens van beide partners volledig vervuld.
Neem jouw gevoelens dus serieus als doel voor zelfonderzoek. Blijf over dat zelfonderzoek in gesprek met Vincent en als het duidelijk voor je is, kijk wat jullie daar samen aan kunnen doen. Op die manier kan het alleen maar verrijkend werken voor jullie relatie.
Succes. Heb je n.a.v. dit advies vragen, mail dan gerust nog eens!
Met vriendelijke groet,
Jos van der Poort
Centrum de Poort, Geleen
Vraag van Tjeerd:
Hallo mevrouw, meneer,
Ik zit met een probleem, m'n vriendin heeft geen trek in sex met mij maar gebruikt wel haar speeltjes.
Dit begon plus minus 5 jaar terug, we kochten samen een huis na 3 jaar hebben samengewoond. Dolblij waren we, allebei 26 jaar.
We hadden een goed sex leven, 4 á 5 keer per week. Tot dat we goed en wel in het nieuwe huis zaten, werd het een stuk minder. Steeds minder.
Nu hebben we een kind van 2. Zelf had ik de hoop dat het daarna weer beter zou worden, maar wederom teleurgesteld.
Had geen zin om de relatie te verbreken puur om dit, dat kind behoort gewoon z'n ouders om zich heen te hebben. Ik ben niet iemand die er zo snel de brui aan geeft zoals iedereen wel heeft gehoord in z'n eigen omgeving.
Heb toen eens geopperd om haar een vibrator te geven, misschien dat dat haar lust gevoelens weer zou kunnen opwekken. Ook niet.
Inmiddels 2 extra vibrators later ben ik er helaas achter gekomen dat m'n vriendin vaker haar vibrators gebruikt dan met mij aan de gang gaat.
We hebben de laatste 5 á 6 maanden 2,5 keer sex gehad, de laatste keer vroeg ze kogelhard of ik wou stoppen, geen zin meer.
De keren daarvoor lag ze daar al als een opblaaspop zonder ook maar 1 beweging of geluid.
Ze heeft het zelfs gepresteerd om te mastruberen terwijl ik er naast lag, wakker.
Vaak merk ik dat ze overdag wel zin heeft, maar 'savonds gewoon haar vibo pakt inplaats met mij.
Wat doe ik fout? Ze kan alles doen wat ze wil. Wil ze weg, dan blijf ik wel thuis. Heef ze ergens last van, dan masseer ik haar terwijl ik zelf in 15 jaar één 5 minuten durende massage heb gehad. Ik help haar aan alle kanten, lichamelijk, geestelijk als ze ergens mee zit, financieel echt alles.
We hebben er over gepraat, ze zegt dat het aan haar ligt. Heb haar ook wel eens betrapt met haar vibo, lag ze weer als een dooie op dat bed. Als ik constateer dat ze weer dat ding gebruikt heeft ontkent ze dat glashard.
Alstublieft, een paar tips. Ben echt ten einde raad. M'n relatie stroomd uit m'n handen weg.
Tjeerd
Advies van Jan:
Beste Tjeerd,
Bedankt voor het vertellen van je probleem. Ik zal je beschrijven wat ik hierbij voel en probeer je een zo goed mogelijk advies te geven.
Je zegt in je brief dat er in het begin van jullie relatie een goed seksleven was en je noemt daarbij het aantal keren dat jullie per week seks hadden. Is het zo Tjeerd dat voor jou een goed seksleven bepaald wordt door het aantal keren dat er per week seks is? Je schrijft ook dat het jouw idee was om een vibrator te kopen zodat je partner hierdoor meer zin in seks zou krijgen. Wat vond je partner van dat idee of werd alleen door jou bepaald dat dit het beste was voor jullie seksleven?
Wat ik heel erg mis in je brief Tjeerd is hoe je partner over jullie seksleven denkt. Is er wel gelijkwaardigheid en open communicatie tussen jullie over dit onderwerp? En hoe is het als het gaat over andere onderwerpen in je relatie? Zijn jullie, buiten de seks, tevreden over de rest van jullie relatie?
Waarom heeft je vriendin niet zoveel zin meer in seks met jou? Je schrijft dat ze wel regelmatig seks met haar zelf heeft, dus de behoefte is er wel. Het zou kunnen zijn dat je partner niet (meer) tevreden is over hoe jullie de liefde bedrijven. Misschien was ze ook in het verleden niet zo tevreden over hoe jullie samen met de intimiteit en seksualiteit in jullie relatie zijn omgegaan. Door wie werd vooral bepaald hoe, waar en op welke manier er aan seks werd gedaan? Misschien zou ze het anders gewild hebben? Is hier ooit open en eerlijk over gepraat en zo ja, kon je vriendin dan ook haar eigen verlangens en behoeftes hierover aan jou kenbaar maken. Werd er dan ook echt naar haar geluisterd?
Seks en intimiteit kunnen 2 verschillende belevingen zijn die je ook los van elkaar kunt ervaren. Vaak vinden vrouwen dat er te weinig intimiteit is in de seksuele uitwisseling met hun partner. Hoe is dat bij jullie? Wat en hoe zou je vriendin het willen? Wat mist ze in de uitwisseling met jou? Hoe veilig en met respect wordt ze behandeld als het onderwerp "zin in seks" aan de orde komt? Je ziet Tjeerd dat er nog heel veel vragen zijn die ik jullie zou willen stellen. De antwoorden op die vragen geven meer inzicht in hoe seks door jullie uitgewisseld werd en waarom je vriendin nu misschien minder behoefte heeft om dit met jou te delen.
Je zegt dat ze alles van je mag, dat ze volledige vrijheid heeft om te doen en laten wat ze maar wil. Is dat ook op het gebied van seks, mag je vriendin zich hierin ook vrij voelen en haar eigen behoeftes en verlangens uiten en ervaren. Seks met jezelf is vaak fijner dan seks met een partner. Bij jezelf weet je nu eenmaal het beste waar de "fijne plekjes" zitten en hoe daar mee om te gaan. Wil je dat je partner jou ook zo goed mogelijk kan bevredigen dan is het heel belangrijk dat je ook je partner leert hoe jij het graag zou willen. Binnen veel relaties is het nog steeds heel moeilijk om open en eerlijk te praten over de gevoelens van je intiemste plekjes. Omdat dit zo kwetsbaar is kan elke opmerking, afkeur, oordeel of zelfs elk lachje een rem of blokkade zetten op het volledig en vrij beleven van de seksualiteit.
Als je van te voren afspreekt om elkaar hierin te respecteren en ook echt te luisteren naar de behoeftes en de verlangens van elkaar zal het steeds gemakkelijker worden om hierover te praten. Alleen op die manier kun je leren wat je partner echt fijn vindt zodat zij volledig kan genieten en stromen in de seksualiteit. En dat geldt natuurlijk ook andersom, ook jij mag aangeven wat jouw behoeftes en verlangens zijn. Mijn advies aan jou is dan ook om er open en eerlijk over te gaan praten met je vriendin om antwoorden te krijgen op voorgenoemde vragen. Veroordeel haar niet en laat haar vertellen, jij luistert alleen. Zet even je eigen meningen en overtuigingen aan de kant en geef haar het vertrouwen dat je wil gaan voor een nieuwe manier van de liefde bedrijven, op een manier die voor jullie beiden goed voelt. Is dat heel moeilijk en te intiem binnen jullie relatie dan adviseer ik om hiervoor samen naar een therapeut te gaan. Mochten jullie samen de keuze nemen om in relatietherapie te gaan dan kan ik jullie hierin zeker begeleiden.
Ik wens jullie heel veel liefde en vooral ook kracht om dit samen aan te gaan.
Met vriendelijke groet,
Jan Smeets
Vraag van Patrick:
Goedemorgen,
Al enige tijd lopen wij samen tegen strubbelingen aan. Ik zal een en ander proberen kort uit te leggen. We hebben een zoontje van vier jaar oud en een van een jaar oud. Voordat de eerste geboren werd, merkte ik (man) dat we wat meer uit elkaar begonnen te communiceren en op sexueel gebied minder actief weren.
Nadat de eerste geboren was, werden de strubbelingen op oppervlakkig vlak erger. Ik (man) snapte niet wat een vrouw doormaakte, snapte niet dat het leven veranderde, wilde soms het oude leven terug, regelmaat in het leven en minder omgang met vrienden. Na verloop van tijd vond dit alles zijn weg en konden we er beide beter mee omgaan en ging het beter. We hebben een groter huis betrokken, financieel gaat het goed en qua werk zit er ook progressie in.
De tweede is inmiddels geboren en alles verloopt makkelijker dan met de eerste, maar sommige dingen komen weer terug. Zonder een schuldige aan te wijzen.
Ikzelf ben werkzaam als commercieel persoon en volg hiervoor ook trainingen welke onder andere gedrags typelogieen en dergelijke omvat. Zij werkt parttime, zorgt voor de kinderen net als ik, komt moe thuis van het werk en vindt het huishouden en kinderen lastig te combineren.
Ik ben nagenoeg niet moe te krijgen, vol energie, dominant type, to the point en direct en vindt op zicht alles goed als het maar “fair” is. Initiatief nemen past me, als een ander initiatief neemt is het ook goed. Beslissingen nemen overwogen of impulsief is geen probleem en wijs niet naar anderen bij problemen.
Zij is afwachtend, onzeker, wijst naar anderen, geeft aan geen tijd te hebben voor “ons” doordat ze teveel dingen aan haar hoofd heeft, komt te moe van haar werk af en heeft geen energie om daarna “happy hour” te spelen, moppert op zaken die niet echt spelen en belangrijke zaken of problemen worden niet aangepakt. Staat niet open voor suggesties of opmerkingen van anderen over bv relatie zaken. Het ligt aan de ander.
Vanuit mijn trainingen zijn er persoonlijkheid analyzes gemaakt en ik weet voor 99% mijn positive en negatieve gedrag. Ook haar gedrag en typelogie hebben we in kaart gebracht en wordt geaccepteerd. Iemand veranderen lukt niet binnen een dag en twee personen veranderen al helemaal niet.
Nu ben ik (man) iemand die open en eerlijk is en niet wegloopt voor fouten e.d. Maar onterechte discussies enzo passen me niet, dus sluit ik me af of bouw een muurtje om me heen. Zij (vrouw) kan niet echt goed discussiëren of beargumenteren dus wordt het oneerlijk en dat past mij niet. Nu is het regelmatig over gesproken, maar we komen telkens op dezelfde punten uit:
IK:
Te direct
Te hard
Toon geen gevoelens
Ben te makkelijk/ nuchter
Denk aan ons op het gebied van communiceren, tijd aan elkaar besteden en sex.
Zij:
Niet direct
Kan niet plannen
Zegt dat ze dingen zegt, maar is niet zo
Maakt zicht druk om alles
Verschuilt zich achter het huishouden en de kids
Vindt elkaar aanhalen op de bank en dan slapen, tijd in elkaar steken/ investeren genoeg
Heeft het te druk in haar hoofd om tijd voor elkaar verder te investeren.
Gisterenavond ben ik terug gekomen van training en bleek dat we wederom een flinke discussie hebben over de zaken waar we steeds over praten. Ik verander, zij wijst naar mij en niet naar haar zelf. Telkens komen de zaken van aandacht voor elkaar, sex, onbegrip, drukte e.d terug.
Ik (man) heb aangeboden om haar te helpen als ze het te druk heeft met dingen in haar hoofd. Dan moet ze het aangeven, dan kan ik zaken waarnemen of overnemen. Zij gaf aan dat dit niet nodig is. Ik heb aangegeven van wel, omdat er nu te weinig tijd aan elkaar besteed word. Zij geeft aan dat het wel goed komt. Telkens dezelfde zaken en problemen. Hoe nu verder ?
Gr.
Patrick
Antwoord van Anneke:
Beste Patrick,
Je schrijft dat je voor 99% zowel jezelf als jouw vrouw via de cursussen van het werk hebt geanalyseerd. Maar ik vrees dat er heel veel blinde vlekken in zitten, ik zal ze je voor het voetlicht brengen. De belangrijkste blinde vlek die ik kan ontwaren is, dat JIJ aan het woord bent, ik lees JOUW meningen en analyses, maar geen woord over hoe je vrouw e.e.a. vindt, behalve dat ze aangeeft moe te zijn en in jouw ogen over iets ‘onnozels’ loopt te zeuren.
-
1.Je schrijft dat je alles goed vindt, maar er zit wel een mits aan, namelijke mits het maar 'fair' is. Maar nu is mijn vraag, wie bepaalt of het fair is? Jij alleen? Ik vrees van wel, want je schrijft ook dat je een dominant type bent en verbaal veel sterker dan je vrouw. Verderop vertel je dat je een muurtje om je heen bouwt bij onterechte discussies, maar opnieuw mijn vraag aan jou; wie bepaalt wat terecht of onterecht is?
-
2.Jullie hebben financieel niets te klagen, dat is fijn, maar ik vrees dat e.e.a. jouw vrouw boven het hoofd is gegroeid. Zij is moe en wil eigenlijk alleen maar moeder zijn, maar kan dit financieel wel? Voelt zij zich niet verplicht om te blijven werken, terwijl ze aangeeft moe te zijn? Ook zij communiceert niet, alleen via haar klachten, maar daaronder schuilen hele andere zaken. Wordt zij gehoord, vertelt zij het je? Zij wordt oneerlijk, maar zou dat niet komen vanwege het feit dat zij zich niet gehoord voelt? Jij wilt zaken van haar overnemen, omdat je haar verhaal letterlijk neemt, dat is niet wat ze vraagt. Als jij zaken overneemt, dat voelt ze zich nog meer mislukken. Ze wil zich veilig voelen, maar ik vrees dat ze zich afgewezen en niet gehoord voelt. Jij verandert, ik denk dat je steeds beter wordt, waar je altijd al goed in was, zij kan zo niet meekomen, dus gebeurt er wat er tussen jullie gebeurt.
Dus ik vrees, dat jullie NIET GOED communiceren, zo in de trant van van samen standpunten uitwisselen en compromissen sluiten. Ik hoor twee monologen, de standpunten worden in een monoloog gecommuniceerd, maar niet wat er werkelijk speelt (dit geldt zeker voor je vrouw). Waarschijnlijk is ze bang dat ze het verbaal toch tegen je af moet leggen, dus heeft ze het naar mijn idee al opgegeven haar echte verlangens uit te spreken.
Ik zou, voordat dit echt verkeerd afloopt, naar een relatietherapeut gaan die jullie kan leren SAMEN te communiceren i.p.v. dat de analyses via jouw werk komen.
Met vriendelijke groet,
Anneke
www.psychologenpraktijk-swolgen.nl
Vraag van Ellen:
Geachte redactieleden,
Het voelt een beetje raar om zomaar een email te sturen met hetgeen ik jullie wil voorleggen, maar ik zit met een probleem waarmee ik niemand in mijn omgeving wil belasten en toch een objectieve mening over wil horen. Ik zal mijzelf eerst voorstellen. Mijn naam is Ellen en werk als leerkracht in het basisonderwijs. Onlangs ontdekte ik toevallig dat mijn man vreemdgaat. Ondanks dat ik het voorgevoel al had dat hij vreemdging, kwam het alsnog als een verrassing, een boze droom. Hij echter heeft besloten om voor mij te kiezen. Ik was daar blij om, maar krijg voortdurend angstaanvallen dat hij toch weer naar haar gaat, of het stiekem voortzet. Dit gevoel maakt mij gek. Ik wil hem wel geloven, maar omdat hij mij al een jaar lang met deze vrouw heeft bedrogen en ik er zelf achter moest komen lukt het gewoonweg niet.
Ik heb hem gezegd dat ik hem nog een kans geef maar zo gaat het zeker niet lukken. Het vertrouwen is weg, hoe bouw ik dit weer op? En hoe begin je hiermee? Na 7 jaar met elkaar getrouwd te zijn met vallen en opstaan gaat hij vreemd. Hij zegt dat de schuld bij het "niet kunnen praten" ligt.
Ik voel mij als zijnde in een moeras. Ik zit er tot de helft in en probeer eruit te komen maar ik heb geen vaste grond onder mijn voeten. Ik zoek dus naar houvast om eruit te komen. Kunnen jullie mij alstublieft helpen met een advies?
Alvast heel erg bedankt.
Mvg Ellen
Antwoord van Freek:
Hallo Ellen,
Ik kan vanuit jouw gevoel heel goed begrijpen dat het een beetje raar is om naar mensen die je niet kent een e-mail met je probleem te sturen. Des te meer reden voor een compliment dat je toch deze drempel hebt genomen. En deze website is bij uitstek geschikt om desnoods anoniem en objectief een antwoord te verkrijgen op de vraag of vragen die er spelen.
Jij noemt zelf dat jouw partner vreemdgaat en dat is voor de ander een van de meest ingrijpende relatie-ervaringen die er is. Want intimiteit is het hoogste goed dat je samen deelt en als dat ook met een ander wordt gedeeld, wordt de bodem onder je relatie weggeslagen, of anders gezegd de fundering onder je liefdeshuis wordt er volledig onder vandaan gehaald. En dat dat veel verdriet en pijn geeft is meer dan logisch, want het is je eigen liefdes-maatje die dit doet.
En het feit dat hij toch kiest voor jou lijkt op zich een positieve daad; maar het vertrouwen is inderdaad daarmede niet hersteld. De enige manier om samen uit dit moeras te komen is het duidelijk en helder met elkaar in gesprek gaan en professionele hulp hiervoor in te schakelen. Dit is de enige weg om van hieruit te bouwen aan een nieuwe relatie-fundering en om daarmede ook samen weer vaste voet onder de grond te krijgen.
Vreemdgaan doet een relatie op al zijn grondvesten schudden en men kan hier samen uitkomen, mits men nog voldoende van elkaar houdt en samen kiest voor een herstel samen met een relatietherapeut. Dit is vaak de beste en meest succesvolle weg om weer samen op weg te kunnen.
Dit is het houvast wat ik je kan geven en ik hoop dat je hier mede een paar stappen verder bent.
Ik wens je alle wijsheid en moed toe in deze voor jou zo moeilijke tijd. En mocht je ooit opnieuw vragen hebben over dit of andere zaken mag je altijd weer een beroep op ons doen.
Met vriendelijke groet,
Freek Offeringa - psycholoog
Vraag van Laura:
Beste heer/mevrouw,
Wat fijn zo'n vraagbaak als een gesprek met een therapeut nog net een stap te ver is. Mijn probleem is het volgende. Ik ben er sinds kort achter gekomen dat mijn vriend stiekem naar porno kijkt. Ik heb hem 's nachts achter onze computer betrapt. Hij wist toen nog niet dat ik hem had gezien. Ik heb de hele week 's nachts gekeken of hij weer achter de computer zat en hij zit er bijna iedere avond achter.
Ik vind dit echt heel vreemd want wij hebben een ontzettend goede relatie en een geweldig seksleven. Waarom doet hij dit? Waarom heeft hij dit nodig? Ik vind het nog het meest kwetsend dat hij aan mij dus waarschijnlijk niet genoeg heeft. Ik voel me vies en verraden. Daarnaast ben ik opeens heel onzeker geworden over mijzelf en mijn lichaam. Ben ik niet goed genoeg?
Mijn vriend merkt wel dat er iets mis is, want ik doe de laatste tijd afstandelijk. Ik word misselijk als ik hem aanraak. Wat moet ik doen? Hoe vertel ik mijn vriend dat ik weet dat hij dagelijks naar porno kijkt? En hoe maak ik hem duidelijk dat hij ermee moet ophouden? Mijn vertrouwen is echt beschadigd, als hij dit achter mijn rug om doet, wat zal hij dan nog meer doen?
Ik hoop dat u mij kunt helpen.
Groeten,
Laura
Antwoord van Maya:
Beste Laura,
Ik kan me goed voorstellen dat je vertrouwen beschadigd is, je hebt gelijk dat je dit gedrag niet tolereert. Porno kijken maakt dat de energie als het ware weglekt uit de relatie. Energie die eigenlijk voor de partner bestemd is. Ik kan dan ook goed begrijpen dat dit als verraad voelt. Maar vies hoef jij je niet te voelen. Ik ga ervan uit dat er met jou en je lichaam niets mis is.
Ik hoor vaak dat mannen stiekem naar porno kijken, ook al hebben zij een relatie. Ze weten wel dat hun partners dat niet leuk vinden, maar zelf voelen zij het niet als verraad omdat het naar hun idee niet echt vreemdgaan is. Het geeft een sterke erotische opwinding. Het probleem is echter dat je snel aan dergelijke prikkels verslaafd raakt en steeds heftigere prikkels nodig hebt om nog opgewonden te raken. Het gevolg is dat je minder aanwezig bent in het intieme contact met je partner. Je fantasie herhaalt de beelden uit deze films en daardoor ben je niet echt in contact met degene met wie je vrijt. De ander wordt ‘gebruikt’ voor seksuele ontlading.
Wij vrouwen hebben meestal een ander idee over liefde en seks, namelijk dat deze met het hart verbonden moet zijn. En dat is ook een belangrijke voorwaarde voor een duurzame relatie.
Ik wil je het volgende aanraden: praat met je vriend over hoe jij je voelt en over zijn gedrag zonder hem gelijk te veroordelen. Vraag hem wat hij mist in de seks met jou. Probeer zo open en eerlijk mogelijk te zijn, dan kan hij zich ook eerder openstellen. Kijk desnoods samen naar zo'n film en wissel uit wat het met je doet.
Probeer te begrijpen dat mannen anders zijn dan vrouwen zonder je te schikken in iets wat voor jou niet goed voelt. Als jullie er samen niet uitkomen praat met anderen over dit thema of ga naar een therapeut.
Sterkte!
Maya
www.rodeparel.nl
